خدایا به من بیاموز که چطور در سختترین شرایط
آنگاه که من چیزی را با همهی وجود از تو میخواهم
و تو حاجترواییام را مصلحت نمیدانی،
از مهربانی و رحمتت ناامید نشوم
و همچنان عاشقت بمانم
خدایا یادم بده در ناامیدی مطلق، لبخند زدن را...
یادم بده در دلشکستگی و رنجش، بخشندگی را...
اَلَمْ یَعْلَمْ بِأنَ اللهَ یَری(سورهی علق، آیهی 14)
آیا انسان نمیداند که خدا او را می بیند؟
پدرم میگوید: کتـاب!
مادرم میگوید: دعـا!
و من خوب میدانم
که زیباترین تعریف خدا را
فقط میتوان از زبان گل هـــا شنید...
بــــــرگ درختان سبــــــز در نظر هوشیار
هـــــر ورقش دفتــریست معرفت کــــردگار
میشود ...
این را بدان اگر از او بخواهی میشود...
خدا را میگویم...
میشناسیش؟؟؟
یا مانند بعضی ها برایت غریبه ای بیش نیست
ولی اگر نشد...
یاد آن روزی بیفت که میتوانستی به خواسته ی او بگویی میشود
ولی نفست گفت نمی شود...
خداوندا...
تومیدانی که من دلواپس فردای خودهستم،
مبادا گم کنم راه قشنگ آرزوها را...
مبادا گم کنم اهداف زیبا را...
دلم بین امید و ناامیدی میزنه پرسه
میکند فریاد
میشود خسته...
مرا تنها تو نگذاری
ای فرزند آدم مرگ ، اسرار تو را آشکار
و قیامت ، اخبار تو را ظاهر
و نامۀ اعمال ، پرده از کار شما بر میدارد .
پس زمانیکه گناه کوچکی انجام دادی
به کوچکی آن نگاه نکن ،
بلکه ببین چه کسی را نافرمانی کرده ای ؟
و اگر روزیِ اندکی نصیب تو شد
به کمی آن نگاه نکن
بلکه ببین چه کسی به تو روزی داده ؟
(حدیث قدسی)
خــــداونـدا...
مــرا غرض ز نــماز آن بود که پنهانی
حــدیث درد فــراق تو با تو بگذارم
وگرنه این چه نــمازی بود که من باتو
نشسته روی به محــراب و دل به بــازارم . . .
آورده اند روزى یکى از بزرگان(عبدالجبار) در سفر حج
زنى را دید که در خرابه مى گردد و چیزى مى جوید
در گوشه مرغکی افتاده بود، آن را به زیر لباس کشید و رفت!
در پى زن رفت تا از حالش آگاه گردد. چون زن به خانه اش رسید،
کودکان دور او را گرفتند که اى مادر! براى ما چه آورده اى
که ازگرسنگى هلاک شدیم!
آن مرد سخت گریست و جویای حال او شد
گفتند:کودکان یتیم دارد و بزرگوارى او نمى گذارد
که از کسى چیزى طلب کند. او با خود گفت :
اگر حج مى خواهى ، این جاست . بى درنگ
آن هزار دینار را به زن داد و آن سال در کوفه ماند
هنگامى که حاجیان از مکه باز گشتند، وى به پیشواز آنها رفت .
مردى در پیش قافله بر شترى نشسته بود و مى آمد
چون چشمش بر عبد الجبار افتاد، خود را از شتر به زیر انداخت
وگفت : اى جوانمرد! از آن روزى که در سرزمین عرفات ،
ده هزار دینار به من وام داده اى ، تو را مى جویم .
اکنون بیا و ده هزار دینارت را بستان !
عبد الجبار، حیران ماند و خواست که از آن شخص حقیقت حال را
بپرسد که وى به میان جمعیت رفت و از نظرش ناپدید شد.
خدا اینها را مى داند
روزی هارون الرشید به بهلول گفت : مى خواهم
که روزى تو را مقرر کنم ، تا فکرت آسوده باشد.
بهلول گفت : مانعى ندارد ولى سه عیب داد.
اول : نمى دانى به چه چیزى محتاجم ، تا مهیا کنى .
دوم : نمى دانى چه وقت مى خواهم
سوم : نمى دانى چه قدر مى خواهم
ولى خداوند اینها را مى داند،
با این تفاوت که اگر خطائى از من سر بزند
تو حقوقم را قطع خواهى کرد،
ولى خداوند هرگز روزى بندگانش را قطع نخواهد کرد
چرا دست از گناهان بر نداری؟
قیامت را مگر باور نداری؟
خدا را شرم از موی سفید است
تو شرم از خالق داور نداری؟
گرفتی دامن بیگانگان را
مگر قرآن و پیغمبر نداری؟
ز عمر رفته با خود حاصلی را
به غیر از حرص سیم و زر نداری
تو، اوجت از ملایک بوده برتر
چه رخ داده که بال و پر نداری؟
به فرقت تاج کرمنا نهادند
چرا آن تاج را بر سر نداری؟
بهشت آغوش خود را باز کرده
که پا سوی جهنم بر نداری
خدا در تو دمیده روح خود را
چرا آن روح در پیکر نداری؟
مده از دست دامان علی را
که مولایی به جز حیدر نداری
تمام عمر،"میثم"با علی باش
که مــولا از علی بهتر نداری
خدایا...
امروز دلم را به تو می سپارم
دلی که همچون یک دفتر
پر است از غم، دلتنگی، گناه و آرزو
خدای من با دستان مهـربانت قلمی به دست گیر
و به لطف خود
پاک کن گناهانم را
خط بزن غم هایم را
تایید کن آرزوهایم را
